Cozy Corner with Hossein Nasiri | کوزی کرنر با حسین نصیری

آقای «امین متین» نویسنده، کارگردان، داستان‌پرداز و خالق پادکست داستانی «ساعت صفر»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

امین متین را شاید بیشتر از هر چیز با قصه‌هایی بشناسیم که مرز میان واقعیت و خیال را کمی جابه‌جا می‌کنند؛ قصه‌هایی که از دل زندگی روزمره آغاز می‌شوند، اما تنها با یک تغییر کوچک در قواعد جهان، مخاطب را به سفری می‌برند که پایانش قابل پیش‌بینی نیست.

او از دل تئاتر و سینما به دنیای پادکست رسید؛ جایی که فهمید برای ساختن یک جهان داستانی، همیشه به دوربین، لوکیشن و گروهی بزرگ نیاز نیست. گاهی صدا، موسیقی و تخیل مخاطب، از هر تصویر واقعی قدرتمندتر عمل می‌کنند. نتیجه این نگاه، «ساعت صفر» شد؛ اثری که بیش از آن‌که یک پادکست معمولی باشد، تجربه‌ای از یک روایت سینمایی است که تنها با صدا ساخته می‌شود.

جالب این‌جاست که علاقه‌ی امین متین به قصه، محدود به ژانر خاصی نیست. او از داستان‌هایی حرف می‌زند که فقط یک عنصر غیرعادی را وارد دنیایی کاملاً واقعی می‌کنند؛ تغییری کوچک که کافی است همه‌چیز را زیر سؤال ببرد. شاید به همین دلیل، در آثارش، سفر در زمان یا عناصر علمی‌تخیلی، بیش از آن‌که هدف باشند، ابزاری برای پرداختن به پرسش‌هایی درباره انتخاب، سرنوشت، هویت و مسئولیت انسان‌اند.

او در سال‌هایی که «ساعت صفر» را ساخته، نشان داده که قصه‌گویی فقط به نوشتن یک داستان خوب محدود نمی‌شود؛ بلکه از ریتم روایت، طراحی صدا، سکوت، موسیقی و حتی اعتماد به تخیل شنونده شکل می‌گیرد. برای او، مخاطب فقط شنونده نیست، بلکه بخشی از فرآیند ساختن جهان داستان است.

شاید بشود گفت وجه مشترک تمام کارهای امین متین، از نویسندگی و کارگردانی تا ساخت «ساعت صفر»، همین باور به قدرت قصه است؛ این‌که اگر داستانی برای گفتن داری، باید آن را با زبانی روایت کنی که خودت به آن ایمان داری، نه صرفاً زبانی که بیشتر دیده یا شنیده می‌شود.

در این قسمت از کوزی کرنر، همراه امین متین باشید تا از جهان قصه‌ها، مرز میان سینما و پادکست، خلق دنیاهای خیالی و مسیری که «ساعت صفر» را به یکی از مهم‌ترین پروژه‌های داستانی صوتی فارسی تبدیل کرده است، گفت‌وگو کنیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «امین متین» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «عباس سیدین» نویسنده، مترجم و پادکستر، از پادکست‌های «پرسه» و «بی‌پلاس» مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

عباس سیدین را شاید بیشتر از هر جای دیگری با صدایش بشناسیم؛ صدایی که از دل کتاب‌ها و پرسش‌هایی که خودش هم پاسخ‌شان را نمی‌داند بیرون می‌آید.

او نام پادکستش را «پرسه» گذاشته، و این کلمه به‌خوبی نشان می‌دهد کارش چیست: نه سخنرانی از موضعی از پیش تعیین‌شده، بلکه گشت‌وگذاری کنجکاو در میان کتاب‌ها و ایده‌ها، با این باور که هر پاسخ، در واقع دری‌ست به‌سوی چند پرسش تازه‌تر.

جالب این‌جاست که سیدین از دل موسیقی به این مسیر رسیده؛ او کارشناسی ارشد نوازندگی موسیقی ایرانی را از دانشگاه تهران گرفته، رشته‌ای که ظاهرا ربطی به علم، فلسفه و روان‌شناسی که امروز محور کارش شده ندارد.

اما شاید همین پیشینه‌ی موسیقایی به گوش او آموخته که چطور در میان انبوهی از منابع و کتاب‌ها، ریتم یک روایت را پیدا کند و آن را به زبانی ساده و صمیمی برای مخاطب فارسی‌زبان بازگو کند.

او هم‌زمان با اجرا و تولید، مترجم هم هست؛ کاری که در نگاه اول ساکت‌تر و کم‌سروصداتر از پادکست به نظر می‌رسد، اما از جنس همان کنجکاوی است.

ترجمه‌ی کتاب‌هایی مثل «عقل در برابر جنون» و «محتوم»، و کارهایی که هنوز در راهند، از داروین تا مک‌کارتی، نشان می‌دهد سیدین ترجمه را هم نوعی پرسه می‌داند؛ پرسه‌ای در ذهن نویسنده‌ای دیگر، برای آن‌که حاصلش را به زبان خودمان برگرداند.

شاید بشود گفت وجه مشترک تمام کارهای سیدین، از نوشتن پادکست «بی‌پلاس» تا ساختن «پرسه» و ترجمه‌ی کتاب، همین یک چیز است: اعتقاد به این‌که فهمیدن، مقصد نیست، مسیر است. و او سال‌هاست این مسیر را با صدای خودش برای دیگران هم روایت می‌کند.

در این قسمت از کوزی کرنر، همراه عباس سیدین باشید تا از دل موسیقی، کتاب و ترجمه به یک پرسه‌ی مشترک برسیم.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «عباس سیدین» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

قسمت صفر پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» از پادکست تصویری کوزی کرنر با حضور حسین نصیری منتشر شد؛

پرونده‌ای که آغاز مسیری تازه است برای بررسی و تحلیل دنیای پادکست‌های فارسی.

در این اپیزود، حسین نصیری از شکل‌گیری این پرونده و دلایل اهمیت جریان پادکست فارسی می‌گوید؛

اگر به ساخت پادکست علاقه‌مندید، این اپیزود نقطه‌ی شروع شماست.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

خانم «ترلان پروانه» بازیگر سینما و تلویزیون، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

ترلان پروانه بیست‌وهشت سال دارد و بیست‌وپنج سال است که کار می‌کند. این جمله را باید دو بار خواند تا سنگینی‌اش را حس کرد؛

او پیش از آن‌که خواندن و نوشتن بیاموزد، دیالوگ حفظ می‌کرد. پیش از آن‌که بداند کلمه‌ها را چطور روی کاغذ می‌نویسند، یاد گرفته بود آن‌ها را چطور باید جلوی دوربین زندگی کرد.

سه‌ساله بود که برای اولین بار جلوی دوربین ایستاد، و از همان لحظه، کودکی‌اش با چیزی گره خورد که بیشتر آدم‌ها در بزرگسالی هم فرصت تجربه‌اش را پیدا نمی‌کنند: دیده شدن.

اما دیده شدن، برای یک کودک، شمشیری دولبه است. وقتی ترلان به مدرسه رفت، هم‌کلاسی‌هایش قبل از آن‌که او خودش را معرفی کند، می‌شناختندش. او هرگز آن تجربه‌ی ساده و معمولی را نداشت که بچه‌ای ناشناس باشد در حیاط مدرسه؛ بچه‌ای که می‌تواند اشتباه کند، بیفتد، بلند شود، بی‌آن‌که کسی نگاهش کند. دوران کودکی او همیشه یک تماشاگر اضافه داشت.

و نوجوانی، که برای همه‌ی ما پر از خطا و آزمون در خلوت است، برای او در برابر چشم یک جامعه گذشت. در همان سال‌هایی که هم‌سالانش پشت درهای بسته‌ی اتاق‌هایشان هویت‌شان را جست‌وجو می‌کردند، ترلان ستاره‌ای بود که هر حرکتش دیده، تفسیر و قضاوت می‌شد.

اولین حواشی بزرگ زندگی‌اش زمانی سراغش آمدند که هنوز داشت یاد می‌گرفت خودش کیست. او مجبور بود هم‌زمان دو کار دشوار را انجام دهد: بزرگ شدن، و بزرگ شدن در مقابل چشم دیگران.

با این همه، آنچه در مسیر ترلان پروانه بیش از هر چیز به چشم می‌آید، دوام آوردن است. کودکان بازیگر بسیاری آمده‌اند و در همان کودکی مانده‌اند؛ اما او از دل آن کودک جلوی دوربین، نوجوانی ساخت که ایستاد، و از دل آن نوجوان، بازیگری که امروز با کوله‌باری از تجربه‌ای که سن‌وسالش را به چالش می‌کشد، هنوز کار می‌کند.

برنده‌ی پروانه‌ی زرین بهترین بازیگر در جشنواره‌ی فیلم کودک و نوجوان شد، در بیش از شصت اثر سینمایی، تلویزیونی و نمایش خانگی نقش آفرید، و مهم‌تر از همه، توانست از دل حرفه‌ای که کودکی‌اش را از او گرفته بود، هویتی برای بزرگسالی‌اش بسازد.

شاید داستان ترلان پروانه، بیش از آن‌که داستان یک بازیگر باشد، داستان دخترکی‌ست که هیچ‌وقت فرصت نکرد تماشاگر باشد؛ چون همیشه روی صحنه بود.

و حالا، پس از بیست‌وپنج سال، آمده تا برای یک بار هم که شده، از آن‌سوی دوربین به مسیر خودش نگاه کند.

در این قسمت از کوزی کرنر، همراه ترلان پروانه باشید تا با هم به کودکی‌ای برگردیم که جلوی دوربین گذشت و به آدمی برسیم که از دل آن بیرون آمد.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «ترلان پروانه» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «رضا دریاکناری» هنرمند عکاس، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

رضا دریاکناری کار خود را از دل واقعیت آغاز کرد؛ روزگاری عکاس مستند بود، کسی که دوربینش را رو به جهان همان‌طور که هست می‌گرفت و چیزی به آن نمی‌افزود. اما مستند برای او هرگز نقطه‌ی پایان نبود، مسیری بود که مدام او را جابه‌جا می‌کرد؛

از مستند انسانی به مستند معماری، و از آن‌جا به پرسشی که مسیر بعدی‌اش را رقم زد: اگر آدم را از بستر آشنایش بیرون بکشیم و در دل یک فضای متروک و غریب بگذاریم، چه اتفاقی برای تصویر می‌افتد؟

از همین پرسش بود که بازی جدی‌تر شد. نور و سایه به کار او راه یافتند، تکنیک‌هایی مثل دابل اکسپوژر آمدند، و کم‌کم مستند جای خود را به پرتره داد؛ پرتره‌ای که هیچ‌گاه بی‌حرکت نماند. گریم اضافه شد، بعد کلاه و لباس، بعد اکسسوار، تا این‌که در جهشی بزرگ‌تر دیگر تنها سوژه نبود که ساخته می‌شد؛ کل صحنه بود که طراحی می‌شد.

هر عنصری در قاب، از پارچه‌ای که روی یک شانه افتاده تا شیئی که در گوشه‌ی میز نشسته، دیگر تصادفی نبود؛ همه‌چیز نوشته می‌شد، مثل کلماتی که کنار هم یک جمله می‌سازند.

این‌جا بود که او به آنچه امروز «عکاسی استیجد - عکاسی صحنه‌آرایی‌شده» می‌نامدش رسید؛ جایی که هر مهارتی که در طول سال‌ها آموخته، از نورپردازی مستند تا صحنه‌آرایی پرتره، در خدمت روایت یک داستان کامل قرار می‌گیرد.

عکس دیگر لحظه‌ای ثبت‌شده نیست، بلکه صحنه‌ای‌ست از یک نمایش که پیش از کلیک دوربین، در ذهن او به‌طور کامل اجرا شده. کاراکترها شخصیت دارند، فضا تاریخ دارد، و هر جزئیات کوچک بخشی از یک جهان بزرگ‌تر است که او آن را می‌سازد تا بعد بتواند از آن عکس بگیرد.

در همین مسیر بود که دریاکناری به ریشه‌های خودش بازگشت. عناصر ایرانی، از یادگارهای دوره‌ی قجر تا شمایل‌ها و اسطوره‌های بومی، آگاهانه وارد جهان تصویری او شدند؛ نه به‌عنوان تزئین، بلکه به‌عنوان زبان.

نتیجه‌ی این نگاه، جهانی‌ست که هم‌زمان آشنا و غریب است؛ فضایی که رگه‌هایی از نقاشی‌های قرون‌وسطایی و باروک در آن دیده می‌شود، اما ریشه در خاک ایران دارد. شاید به همین دلیل است که او ترجیح می‌دهد بعضی از این آثار را روی بوم چاپ کند؛ گویی می‌خواهد یادآوری کند که مرز میان عکاسی و نقاشی هم، مثل هر مرز دیگری در کار او، ثابت نیست.

موسیقی و سینما دو همراه همیشگی این مسیر بوده‌اند؛ نه به‌عنوان الهام گذرا، بلکه به‌عنوان زبانی که به او یاد داده چطور یک قاب ساکن هم می‌تواند ریتم داشته باشد، هم می‌تواند روایت کند. برای دریاکناری، عکاسی هیچ‌گاه توقف در یک ژانر نبوده؛ بلکه مسیری‌ست از ثبت واقعیت تا ساختن جهانی تازه از دل آن.

در این قسمت از کوزی کرنر با رضا دریاکناری درباره‌ی همین مسیر طولانی از عکاسی مستند تا استیجد حرف زده‌ایم؛ از لحظه‌ای که تصمیم گرفت واقعیت را ترک کند تا لحظه‌ای که تصمیم گرفت جهانی تازه بسازد، و از تاثیری که موسیقی و سینما در طول این سال‌ها روی نگاه او گذاشته‌اند.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «رضا دریاگناری» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.